Sunday, February 18, 2018

महात्मा फुले आणि शिवराय -





महात्मा फुले यांनी रायगडवरची शिवसमाधी शोधली, पुण्यात शिवजयंती केली, याबाबत शंका घेणारी एक बनावट पोस्ट सध्या प्रा. राकेश पाटील या नावाने फेबुवर काही मंडळी फिरवित आहेत. त्यात म्हटले आहे की "मी हरी नरकेंनाही विचारलं, परंतू ते उत्तर द्यायचं टाळत आहेत."
मला कोणीही अद्यापपर्यंत याबाबत विचारणा केलेली नाही. त्यामुळे मी टाळाटाळ करण्याचा प्रश्नच उद्भवत नाही.

हे तथाकथित प्रा. राकेश पाटील म्हणतात, "एकाही पुस्तकात, पत्रात, शासकीय दस्तऐवजात, गॅझेटियरमध्ये, आत्मचरित्रात, रोजनिशीत अथवा सत्यशोधक समाजाच्या कोणत्याही कागदपत्रात म. फुले यांनी प्रत्यक्ष रायगडावर जाऊन शिवरायांची समाधी शोधून काढल्याचे कुठेही लिखित स्वरूपात मुळी आढळलेच नाही."
खरंतर असे असंख्य लेखी अस्सल पुरावे उपलब्ध असतानाही हा माणूस धादांत खोटारडेपणा करतोय.

1. भारतात 1806 मध्ये ग्रंथछपाई सुरू झाल्यानंतर मराठी भाषेतले पहिले पोवाडारूपी शिवचरित्र 1869 ला लिहिणारे आणि ते स्वखर्चाने छापून प्रकाशित करणारे लेखक कोण? तर महात्मा जोतीराव फुले.
पण ही माहिती हा प्रा. राकेश पाटील नामक इसम दडवतो.

2. लोकमान्य टिळक, गोपाळराव आगरकर यांना कोल्हापूरचे महाराज आणि दिवाण रा.ब.बर्वे प्रकरणी लेखन केल्याबद्दल जेव्हा तुरूंगवास भोगावा लागला तेव्हा त्यांना त्याकाळात रूपये दहा हजार [म्हणजे आजचे रूपये सुमारे दहा कोटी] चा जामीन देण्यासाठी महात्मा फुले सत्यशोधक समाजाचे कोषाध्यक्ष रामशेट बापूशेट उरवणे यांना पाठवतात असे दि. 3 आक्टोबर 1882 च्या केसरीत लिहिणारे कोण?
तर खुद्द लोकमान्य टिळक.
पण हेही सत्य हा प्रा. राकेश पाटील नामक इसम दडवतो.

3. महात्मा फुले यांचे पहिले बृहद चरित्र 1927 साली लिहिणारे सत्यशोधक पंढरीनाथ सीताराम पाटील, सत्यशोधक हिरक महोत्सव ग्रंथ 1933 साली काढणारे सत्यशोधक माधवराव बागल यांनी याबाबत दिलेली सर्व माहिती हा इसम खोटी ठरवतो. का तर त्यांची मर्जी.

4. महात्मा फुले यांच्या आप्त, स्वकीय, सहकारी, कार्यकर्ते, समकालीन यांनी लिहिलेल्या "आम्ही पाहिलेले फुले " या इतिहास ग्रंथातील सर्व आठवणी हा इसम खोट्या ठरवतो. का तर या प्रा. राकेश पाटील यांची इच्छा.

5. म्हणे महात्मा फुले समग्र वांड्मयात महात्मा फुले याबाबत का लिहित नाहीत?
अरे भल्या माणसा "महात्मा फुले समग्र वांड्मय" हे काय त्यांचे आत्मचरित्र आहे काय?
त्यात असलेला महात्मा फुले लिखित शिवछत्रपतींचा पोवाडा तुम्हाला दिसत नाही.
शेकडो समकालीन सत्यशोधकांच्या अस्सल आठवणी तुम्ही खोट्या ठरवता, का तर त्या तुम्हाला गैरसोयीच्या आहेत.
उद्या तुम्ही असेही म्हणाल की जोवर महात्मा फुले यांच्या याबाबतच्या कामांचा खुद्द शिवरायांचा लिखित पुरावा दाखवा.

प्रा. राकेश पाटील म्हणे "मी तीनचार महिन्यांपासून शोधतोय. तरी पुरावे सापडले नाहीत."
भले शाब्बास. इतक्यात तुम्हाला पुरावाच नसल्याचे अंतिम सत्य सापडलेसुद्धा? किती झटपट.
अहो, महात्मा फुले विषयक अस्सल साधने वाचायची बात सोडा, नुसती चाळायलासुद्धा दोनतीन वर्षे अपुरी पडतात. आम्ही गेली 40 वर्षे याबाबत वाचन करतोय. माझे याबाबतचे पहिले पुस्तक प्रकाशित होऊनही आता 30 वर्षे झाली. आजवर चाळीसेक ग्रंथ प्रकाशित झाले, तरी अद्याप माझे काम बाकी आहे. सतत काम करूनही काम संपत नाही. संशोधन ही सतत चालणारी प्रक्रिया असते पाटीलभौ.
तुम्ही तीनचार महिन्यातच फडश्या पाडलात? सर्वांना खोटेच ठरवायचे होते तर एव्हढा वेळ तरी कशाला घालवलात?

6. ज्यांना अस्सल ऎतिहासिक पुरावे मान्यच नसतात, ज्यांना बनावट आणि खोटाच इतिहास प्रचलित करायचा असतो  अशा कोणीतरी हितसंबंधियाने प्रा. राकेश पाटील हे बनावट नाव घेऊन हा मजकूर लिहिलेला असणार. अशा नावाचा कोणीही इतिहास अभ्यासक निदान माझ्या तरी पाहण्यात नाही. उघडपणे स्वत:च्या नावानिशी लिहिण्याची हिम्मत नाही,  मात्र आम्ही सांगू तोच इतिहास अशी ही मानसिकता.  इतरांनी पुढे आणलेले अस्सल पुरावेही न पाहताच नाकारायचे, या हिनकस मानसिकतेमुळे समाजात दुही निर्माण होते.  असे काल्पनिक शिखंडी उभे करून त्यांच्या काठीने वार करण्यात ज्यांच्या हयाती गेल्या त्यांना आम्ही एव्हाना चांगलेच ओळखतो.
माझ्या मित्रयादीत इंजिनियर राकेश पाटील आहेत. ते प्राध्यापक नाहीत. त्यांच्याकडे मी चौकशी केली. त्यांनी सदर पोस्ट लिहिलेली नाही. माझा उल्लेख असूनही या कोणा तथाकथित प्रा. राकेश पाटील यांनी ही पोस्ट मला टॅग केलेली नाही. किंवा त्यांच्या फेबुवर त्यांनी अशी पोस्ट टाकलेली नाही. भलतेच लोक मात्र ही पोस्ट त्यांच्या नावाने अतिउत्साहाने पुन्हापुन्हा फिरवित आहेत. तसे करताना ते प्रा.राकेश पाटील यांचे नावही धड नीट लिहित नाहीत. त्यातही चुका असतात. तेव्हा हे तोतयांचे लेखन असणार! हे स्कूल कोणाचे ते सारे जाणतातच.
- प्रा.हरी नरके

इतिहासकार, कवी, कादंबरीकार आणि दंतकथा -






साहित्य, कला, चित्रपट, नाटक यांचा समाजावर परिणाम होतो की नाही आणि असल्यास कितपत होतो हा विषय बहुचर्चित आणि वादग्रस्त राहिलेला आहे.

कल्याणच्या सुभेदाराची सून-

एखादा उत्तरकाळातील कवी सदहेतूनं शिवरायांवर कविता करतो. "अशीच आमुची आई असती, वदले छत्रपती " असं कवितेत लिहितो आणि चक्क ती खरीच घटना असल्याच्या कथा तयार होतात. वर्षानुवर्षे त्या इतिहास म्हणून सांगितल्या जातात. पुन्हापुन्हा सांगितल्या जातात.
महाराज परस्त्रियांचा कसा गौरव करायचे हे सांगण्यासाठी तयार करण्यात आलेल्या या कथेतले कच्चे दुवे पुढीलप्रमाणे-

1. महाराजांनी भर दरबारात त्या अनोळखी महिलेचा गौरव करण्यासाठी आमची आई, "जिजाऊ" सुंदर नाहीत असं अप्रत्यक्षपणे म्हटलं हे खरं असेल का? बाई, तुम्ही खुप देखण्या आहात हे सांगण्यासाठी माता जिजाऊ दिसायला चांगल्या नाहीत असं महाराज खोटं का सांगतील?
2. महाराजांना ज्यांनी अंगाखांद्यावर खेळवलं, जे महाराजांना आरपार ओळखतात असे ज्येष्ठ सरदार महाराजांचा महिलांचा आदर करण्याचा नियम मोडून एका परक्या स्त्रीला पळवून आणतील का? तिला महाराजांसमोर पेश करतील का? जो वरिष्ठ अधिकारी पैसे खात नसतो याची खात्रीलायक माहिती असताना, जसे त्याला त्याच्या हाताखालचे लोक पैसे द्यायची हिंमत करणार नाहीत, तसेच महाराजांना लहानपणापासून ओळखणारे सरदार एक विवाहीत महिला पळवून आणून ती महाराजांना पेश करणं शक्य तरी आहे का?
3. जो कल्याणचा सुभेदार तीन वर्षे कल्याणला न गेल्यानंच कल्याणची लूट शिवाजी राजांनी केल्याचा ठपका ठेऊन त्याला विजापूर दरबारने बडतर्फ केले असा इतिहास आहे तर मग त्या मुस्लीम सरदाराची बुरख्यातली तरूण सून एकटीच कल्याणला कशाला जाईल?
ती मॉर्निंग वॉकला 400 किलोमीटरवर नक्कीच गेली नसणार, नाही का?

गड आला पण सिंह गेला म्हणून सिंहगड-

हरी नारायण आपटे यांची ’गड आला पण सिंह गेला’ ही मस्त कादंबरी आहे. ती महाराजांच्या निधनानंतर सुमारे 200 वर्षांनी लिहिली गेलीय.
नरवीर तानाजीनं कोंढाणा जिंकल्यानं त्याला महाराजांनी नंतर सिंहगड हे नाव दिलं अशी कथा सांगितली जाते. मात्र ही निव्वळ दंतकथा असणार. कोंढाण्याच्या या युद्धापुर्वीही या किल्ल्याचे सिंहगड असे नाव असल्याचे अनेक ऎतिहासिक दस्तावेज उपलब्ध आहेत.
आपट्यांच्या या कादंबरीनं ही काल्पनिक कथा मात्र भलतीच लोकप्रिय झाली.

जेम्स कनिंगहॅम ग्रॅंड डफ आणि मराठ्यांच्या इतिहासाची साधनं-

ब्रिटीश अधिकारी, योद्धा आणि इतिहासकार जेम्स कनिंगहॅम ग्रॅंड डफ याचा जन्म 8 जुलै 1789 रोजी झाला.
तो सातारा गादीचा प्रशासक असताना त्याने कार्यालयीन कामांव्यतिरिक्त व्यक्तीगत आवड म्हणून घरोघरी फिरून ऎतिहासिक कागदपत्रं जमा केली.
तब्बेत बिघडल्यानं तो स्कॉटलंडला परत गेला.
त्यानं 2 हजार रूपये कर्ज काढून 1826 साली "ए हिस्टरी ऑफ द मराठाज" हा इतिहासग्रंथ 3 खंडांमध्ये प्रकाशित केला. त्याकाळात ह्या पुस्तकांचे महत्व मराठी अभ्यासकांना फारसे जाणवले नाही.
परिणामी पुस्तकांच्या या कर्जातच त्याला 23 सप्टेंबर 1858 ला मरण आले. मृत्यूसमयी तो 69 वर्षांचा होता.
मराठ्यांच्या इतिहासाच्या लेखन-प्रकाशनार्थ एक इंग्रज कर्जात मेला याची आज कुणाला आठवण किमान जाणीव तरी असेल काय?
-प्रा.हरी नरके
.....................

छ. शिवराय आणि जातीग्रस्त समाज-

शिवरायांच्या पत्रव्यवहारातून तत्कालीन समाज जीवनावर प्रखर प्रकाशझोत पडतो.
प्रजाहितदक्ष राजा ह्या त्यांच्या प्रतिमेचे अनेक पैलू समोर येतात.
भारत हा 4635 जातींनी बनलेला आणि त्यांनीच आरपार जखडलेला देश आहे.
प्रत्येक जातीत सज्जन आणि भली माणसं असतात तशीच वाईट माणसंही असतात हे या पत्रांमधून स्पष्ट होते.
एका पत्रात महाराज प्रभावळीच्या गद्दार जिवाजी विनायक सुभेदाराला, तुमचा ब्राह्मण म्हणून कोणताही मुलाहिजा केला जाणार नाही असे बजावतात. तुम्हाला ठिकेठाक केले जाईल असेही सुनावतात. तुम्ही हरामखोर आहात, तुम्ही हबश्यांकडून लाच घेतलेली असून त्यासाठी स्वराज्याशी बेईमानी केलेली आहे. शत्रूचे चाकर आमचे शत्रूच होत. याचा नतिजा तुम्हाला भोगावा लागेल असेही महाराज त्याला फटकारतात.
या पत्राचा मतितार्थ म्हणजे ब्राह्मण समाजाला शिवकाळात काही सवलती मिळत होत्या. म्हणून तर महाराज म्हणतात, "ब्राह्मण म्हणून कोण मुलाहिजा करू पाहतो? या उपरी बोभाट आलिया उपरी तुमचा मुलाहिजा करणार नाही."

महाराज गद्दारांप्रति किती सक्त होते तेच यातून स्पष्ट होते. शिस्त कशाला म्हणतात ते महाराजांच्या पत्रांमधून दिसते.
कर्नाटक स्वारीवर असताना आपला एक मराठा सरदार शत्रूच्या पत्नीशी गैर वागला तर महाराजांनी त्याला कठोर शिक्षा केली.
शत्रूशी हातमिळवणी करणार्‍या केदार नाईक खोपडे या देशमुखांना "हे अक्कल तुम्हासं कोणी दिधली?" असे महाराज विचारतात.
गुंजण मावळच्या हेमंतराव देशमुखांना त्यांचे तीनतीन गुन्हे असतानाही, प्रसंगी महाराज आणखी संधी देतात. "तुम्ही शकजादे आहात. तुम्हास साहेब घरच्या लेकरासारिखे जाणिती...तुमचे हजार गुन्हे माफ आहेती...आमच्या इमानावरी आपली मान ठेऊनु आम्हापासी येणे" असे महाराज कळवतात.

लोकभावना आणि धार्मिक श्रद्धेला हात घालीत "हे राज्य व्हावे हे श्रींचे मनात फार आहे," असे रोहिड खोर्‍यातील दादाजी नरस प्रभु देशपांडे आणि कुलकर्णी यांना शिवराय लिहितात.
तगारा नायकवाडी याने "मराठा होऊनु ब्राह्मणावरी तरवार केली, याचा नतिजा तोच पावला...अखेर आपलेच पोटांत सुरी मारून घेऊन जीव दिल्हा."
इथे दोन प्रश्न निर्माण होतात,
1. मराठा हा शब्द जर मराठा जातवाचक नसेल तर मग त्यात ब्राह्मण येत नव्हते का? त्यांचा उल्लेख वेगळा का?
2. महाराज अनेकदा मराठा हा शब्द जात म्हणुनही वापरत होते काय?

हाली बापुजी नलावडा व कोंडाजी चांदरा व संताजी जमादार हरबकसा करून सबनिसास दटावितात..त्याची खबर घेणे जरूरी आहे....कोण्ही बेढंग न वर्ते. तुम्ही ऎसे बेकैद लोकांस होऊ न देणे."
सैनिकांनी शिस्त पाळली नाही तर " मराठियांची तो इज्जत वाचणार नाही, मग रोजगार कैसा?"
" भाजीच्या देठास तेही मन न दाखविता रास्त व दुरूस्त वर्तणे....कुणबिया कुनब्याची खबर घेऊन त्याला तवानगी येती करून ..तरी साहेबा कबूल असतील."
महाराजांची लढाई हिंदू विरूद्ध मुस्लीम अशी धार्मिक नाही तर ती उत्तर [पठाण=मोगल] विरूद्ध दक्षिण भारतातले सर्व हिंदु व मुस्लीम अशी असल्याचं ते मालोजीराजे घोरपडे यांना स्पष्ट कळवतात. निजामशहा, आदिलशहा, कुतुबशहा हे सर्व आपले मित्र असल्याचं महाराज म्हणतात. आम्ही सर्वांनी एकत्र मिळून मोगलांशी लढण्याचा तह आम्ही केलाय असे ते म्हणतात. "दक्षणची पादशाही आम्हां दक्षणियांच्या हाती राहें ते करावें."
याच पत्रात ते पुढे लिहितात, "आपल्या जातीच्या मराठिया लोकांचे बरे करावें, हे आपणांस उचित आहे." आपले परंपरागत वैर विसरून आपण सर्व मराठ्यांनी एकत्र आले पाहिजे असेही ते घोरपड्यांना लिहितात. "घोरपडे आपण कुलीन मराठे आहोत याची तुम्हाला आण आहे. तुम्ही मराठे लोक आपले आहात. तुमचे गोमटे व्हावे म्हणून तुम्हांस पस्टच लिहिले आहे."
आम्ही व तमाम दखणी मिळून मोगलांना बुडवणार असा संकल्पही ते करतात.

[संदर्भासाठी पाहा, छत्रपति शिवाजी महाराज, दिनकर विनायक काळे, बहि:शाल शिक्षण ग्रंथमाला, पुणे विद्यापीठ, पुणे, प्रथमावृत्ती, 16 मार्च 1960, तिसरी आवृत्ती, एप्रिल, 1971, मूल्य: सहा रूपये, पृष्ठे 252 ते 272 ]
-प्रा.हरी नरके

Saturday, February 17, 2018

शेतकर्‍यांना शून्य टक्के व्याजदराने कर्ज देणारे शिवराय-


दोन हजार वर्षांपुर्वीच्या गाथा सप्तशती या हाल राजाच्या काव्यग्रंथात शेतकर्‍याला पेरणीसाठी बियाणे घ्यायला पैसे नसल्याने आपले जुने धोतर बाजारात विकून त्याचे बियाणे विकत घेणारा मराठी शेतकरी दिसतो. आजही लक्षावधी शेतकरी आत्महत्त्या करतात. सरकार नावाचे निव्वळ बोलबच्चन बुजगावणे. मोले घातले रडाया, नाही आसू नाही माया!

शिवराय हे रयतेचे राजे होते. स्वराज्य, कृषी, आरमार, युद्धशास्त्र, स्त्रीसन्मान, गडकोट, जलदुर्ग या  अशा अनेक बाबींवरचे त्यांचे विचार आणि कार्य अभिमानास्पद होते.
त्यांचा द्रष्टेपणा स्तिमित करून जातो.
शेती आणि शेतकरी हा विषय महाराजांच्या काळजातला विषय.
पेरणीच्या वेळी शेतकर्‍याला पेरणी करायला काही अडचणी असतील तर त्या स्वत: पुढाकार घेऊन तात्काळ दूर करण्याचे आदेश सरदारांना देणारे महाराजांचे पत्र फार फार बोलके आहे.
"गावोगाव फिरा. शेतकर्‍यांच्या बैठका घ्या. त्यांची मायेनं विचारपूस करा. पेरणीला आवश्यक बियाणे, मणुष्यबळ नसेल, औतकाठी नसेल, बैलबारदाणा नसेल तर तो सर्व त्याला पुरवा. त्याच्या सगळ्या अडचणींचे जातीने निराकरण करा. त्याला जगायलाही धान्य पुरवा.

तो पिकवील तर स्वराज्य टिकेल.
नवे पिक आले की त्याच्याकडून कर्जाची रक्कम त्याच्या कलाकलाने [हप्त्याहप्त्याने] वसूल करा. फक्त मुद्दल तेव्हढे घ्या.
व्याज माफ करा.

कर्जफेडीसाठी त्याच्यावर जोर जबरदस्ती करू नका.

तो खुष राहील, आनंदी असेल याची काळजी घ्या. शेतकरी जगला तर स्वराज्य जगेल."

किती हा कळवळा. किती अपार माया आणि जिव्हाळा.
......................
--प्रा.हरी नरके
.....................
[संदर्भ-पाहा, शिवचरित्राची साधने, खंड क्र. 9, लेखांक 55, शके 1598, भाद्रपद शुद्ध अष्टमी, दि. 5 सप्टेंबर, 1676]


Tuesday, February 6, 2018

महात्मा जोतीराव फुले यांनी बांधला बंडगार्डनचा पूल--


बंडगार्डनला आणि येरवड्याला जोडणारा मुळामुठेवरचा पूल ब्रिटीशकाळात 1867 साली बांधण्यात आला. त्याचे आयुष्य 100 वर्षांचे होते. प्रत्यक्षात तो 140 वर्षे वापरात होता.
आजही तो भक्कमच आहे. फक्त सुरक्षिततेसाठी सध्या तो रहदारीला बंद करण्यात आलाय. तिथे पुणे महानगर पालिकेच्या हेरिटेज विभागाने एक भव्य आर्ट प्लाझा उभारला आहे. त्याला महात्मा जोतीराव फुले यांचे नाव द्यावे असा प्रस्ताव पुण्याचे उपमहापौर डॉ.सिद्धार्थ धेंडे यांनी मंजूर करवून घेतला आहे.
हा पूल बांधण्याचे काम ज्या Pune commercial & contracting Company ने केले तिचे महात्मा जोतीराव फुले हे कार्यकारी संचालक होते.
सामाजिक कार्यकर्ता, नेता आणि यशस्वी उद्योगपती असा संगम फार विरळाच असतो. एक अव्वल दर्जाचे यशस्वी उद्योगपती आणि व्यापारी म्हणून महात्मा जोतीराव फुले यांचा राज्यभर नावलौकिक होता.
ते 'पुणे कमर्शियल आणि कॉट्रॅक्टींग कंपनी' Pune commercial & contracting Company चे कार्यकारी संचालक होते. पूल, धरणे, कालवे, बोगदे आणि रस्ते व सुंदर इमारती यांसारखी अनेक दर्जेदार बांधकामं त्यांनी केली.
जोतीरावांच्या कंपनीनं केलेली महत्त्वाची कामं म्हणजे कात्रजचा बोगदा, येरवड्याचा पूल आणि खडकवासला धरणाचा कालवा होय. त्यातून मिळविलेला नफा सामाजिक कामांसाठी त्यांनी मुक्तहस्ते खर्चून टाकला. ही स्वकष्टार्जित संपत्ती खर्चून जोतीरावांनी सगळं समाजकार्य केलं. ते स्वत:च्या तेलानं जळणारे सामाजिक कार्यकर्ते होते, लोकवर्गणीवर समाजकार्य करणारे नव्हते. ते आयुष्यभर झोकून देऊन विनावेतन आणि विनामानधन सामाजिक कार्य करीत राहिले.
जोतीरावांच्या उद्योगपती, कार्यकारी संचालक, शेअर मार्केटविषयक लेखन करणारे अर्थतज्ज्ञ या पैलूंकडे अभ्यासकांचं अद्याप पुरेसं लक्ष गेलेलं नाही.

‘बिल्डर’ हा शब्द सध्या वेगळ्या अर्थानं प्रचलित झालेला आहे. त्याला ‘आदर्श’ रूप प्राप्त झाल्यानं तो वापरताना भिती वाटते. जोतीराव हे मूलत: एक ‘नेशन बिल्डर’ होते.

त्यांच्या कंपनीचे भागीदार असलेले वा सत्यशोधक समाजाचे सदस्य असलेले अनेक मान्यवर बांधकाम क्षेत्रावर आपली मोहर उमटवून गेले आहेत.
मुंबई महानगरपालिकेची मुख्य इमारत, भायखळा पूल आणि परळचे रेल्वे वर्कशॉप, मुंबईतील अनेक कापडगिरण्या, भंडारदरा जलाशय, बडोद्याचा सयाजीराव गायकवाडांचा लक्ष्मीविलास राजवाडा, आदींची बांधकामे या सत्यशोधकांनी केलेली आहेत.
राजू बाबाजी वंजारी यांनी मुंबईतील टाइम्स ऑफ इंडियाची इमारत, सोलापूरची लक्ष्मी विष्णू मिल आणि लक्ष्मीदास खिमजी यांच्या मुंबईतील कापड गिरण्या बांधल्या.
हे सर्वजण जोतीरावांचे निकटचे स्नेही आणि जोतीरावांच्या कंपनीचे आधी भागीदार होते. त्यांनी नंतर आपल्या स्वत:च्या कंपन्या स्थापन केल्या. त्यांनी सत्यशोधक चळवळीला फार मोठे योगदान दिलेलं आहे.
जोतीरावांच्या या कंपनीतर्फे पुस्तक प्रकाशनाचंही काम केलं जाई.  बौद्ध विचारवंत अश्वघोष यांच्या वज्रसूची या जगप्रसिद्ध ग्रंथावर आधारित पुस्तक तुकाराम तात्या पडवळ यांनी १८६५ साली लिहिलं. जोतीरावांनी ते ‘जातीभेद विवेकसार’ प्रकाशित केलं. या कंपनीचं पुण्यात पुस्तकविक्री केंद्र होतं.
सोन्याचे दागिने बनविण्याचे साचे विकण्याची संपुर्ण मुंबई प्रांताची होलसेल एजन्सी जोतीरावांकडे होती.
ही कंपनी भाजीपाला विक्री व पुरवठा यांचेही काम करीत असे.
कितीतरी मोठी कामं या कंपनीमार्फत त्यांनी केल्याच्या कागदोपत्री नोंदी मिळालेल्या आहेत. १५० वर्षांपूर्वी कृषी-औद्योगिक शिक्षणाचा आग्रह धरणारे फुले हे आधुनिक भारताच्या कृषी-औद्योगिक प्रगतीचे द्रष्टे शिल्पकार ठरतात.
-प्रा.हरी नरके
......................

Monday, February 5, 2018

classical status to Marathi language is under active consideration


http://pib.nic.in/PressReleaseIframePage.aspx?PRID=1514974 Govt. of India, Ministry of Culture Proposal for grant of classical status to Marathi language is under active consideration of the Government: Culture Minister Six languages i.e. Tamil, Sanskrit, Telugu, Kannada, Malayalam and Odia have been given status of classical languages. The Criteria adopted by the Government to determine the eligibility of a language for granting classical language status, are as under: High antiquity of its early texts/ recorded history over a period of 1500-2000 years; A body of ancient literature/ texts, which is considered a valuable heritage by generations of speakers; The literary tradition be original and not borrowed from another speech community; The classical language and literature being distinct from modern, there may also be a discontinuity between the classical language and its later forms or its offshoots. A proposal for granting of classical status to Marathi language has been received from Marathi Language Department, Government of Maharashtra. The said proposal was placed before the Committee of Linguistic Experts for its consideration. The said Committee recommended the grant of classical status to Marathi language and the said recommendations are under consideration of the Ministry. However, in the light of several Writ Petitions filed by Shri R. Gandhi in the High Court of Judicature at Madras on the subject, it was decided to wait for the outcome of the said Writ Petitions. The Hon’ble High Court of Judicature at Madras has disposed of the Writ Petitions vide common order dated 08.08.2016 declining to interfere in the matter and disposed of all the petitions. Consequently, the proposal for grant of classical status to Marathi language is again under active consideration of this Ministry. This information was given by Minister of State (IC) for Culture and Minister of State for Environment, Forest & Climate Change Dr. Mahesh Sharma in a written reply in Lok Sabha today. *****NB/SK/UD Posted On: 02 JAN 2018 3:51PM by PIB Delhi

Sunday, February 4, 2018

Budget 2018-19 from point of view of scs and sts

Budget 2018-19 from point of view of Scheduled Castes [scs] and Scheduled Tribes [sts]
Highlights......
History of neglect and casualness in respect of SCs and STs over the last many years  across different Governments continues in the Budget 2018-19.
The goal of liberating the SCs and STs from their basic vulnerabilities has not been kept in view in this Budget as in the previous Budgets of different Governments.
The goal of Equality, which is the Constitutional right of SCs and STs, i.e., enabling SCs and STs to reach the level of Equality, i.e., Equality with Socially Advanced Castes (SACs), i.e, non-SC, non-ST, non-SEdBC castes (NSCTBCs) in all parameters of development, welfare and life, has been neglected in this Budget as in the past Budgets across different Governments; though it is the Constitutionally-mandated duty of the State to promote Equality as above.
Schemes of importance for the liberation of SCs and STs from their vulnerabilities such as a massive national programme of distribution of Government and Bhoodan lands to every rural SC family and, along with them, to ST and other rural landless agricultural labour families, through a centrally-funded Task Force for every Tehsil/Taluq/Mandal of the country with Group Minor Irrigation for all lands of the SCs and STs, have not found place in this Budget also, despite its centrality for SCs and STs and despite its manifold and far-reaching cascading beneficial effects for the country’s economy and society which I have repeatedly pointed out to successive Governments including the present Government, and despite the President of India’s solemn commitment to the nation in his Address to the joint session of the Parliament in 2004.
The provision of Ekalavya school in every Block where tribals constitute majority population and which have not less than 20,000 tribal residents is welcome for the educational advancement of STs – the outlay for this is not found in the Budget and needs to be provided.  But the provision of a scheme of residential schools, one for SC boys and one for SC girls, in each Block of the country, as recommended by the Group of Ministers on Dalit Affairs under the Chairmanship of Shri Pranab Mukherjee in 2008, has been again ignored.
Other schemes for educational equalization of SCs and STs ignored.
Arrears of Post-Matric Scholarships to the tune of Rs. 11000 Crores, as I have pointed out to the Finance Minister vide my e-letter to him dated 9.9.2016 and in my pre-Budget letter to the Finance Minister dated 31.12.2017, has not been provided for either in the RE 2017-18 or in the BE 2018-19.
Such accumulation of arrears is contrary to the basic feature of this scheme, that is “open-ended”, which means whatever amounts are required for any number of SC and ST Post-Matric students shall be released in time and formalized in the subsequent RE.  Breach of this condition and accumulation of arrears has resulted in a large number of SC and ST students being forced out of the institutions for non-payment of fees.
Measures for prevention of loss of tribal lands and restoration to STs of lands previously lost continue to be missing.
Gross deficit continues in the provision of adequate allocations, not less than the population-proportion of SCs and STs, for SCP and TsP, essential for securing the objectives mentioned above and schemes such as those mentioned above.
Correct methodology of provision of SCP/allocations for SCs and TsP/allocations for STs continues to be evaded, viz., setting apart the share of SCs and STs as an untied corpus and undertaking within this corpus such schemes which will enable the SCs, STs to reach the level of Equality as explained above and be liberated from their basic vulnerabilities.
Out of the total Budgetary outlay for 2018-19, the outlay for Central Sector Schemes and Centrally Sponsored Schemes is Rs 1014450.79 Crores.  Out of this,
the outlay for SCP/allocations for welfare of SCs at not less than 16.6% ought to be not leas than Rs 168398.83 crores, but only Rs 56618.50  crores (5.58% instead of 16.6%) has been provided; and
the outlay for TsP/allocations for welfare of STs at not less than 8.6% ought to be not less than Rs 87247.77 crores, but only Rs 39134.73 crores (3.86% instead of 8.6%) has been provided.
Compared to the requirements at 16.6% and 8.6% respectively, there is shortfall of Rs 111780.33 Crores in the outlay for SCP/allocations for welfare of SCs and of Rs 48108.04 Crores in the outlay for TsP/allocations for welfare of STs, as can be seen in the following Table:-
Shortfall in SCP/Allocation for SCs and TsP/Allocation for STs in Central Sector Schemes + Centrally Sponsored Schemes in Budget 2018-19
 Total outlay for Central Sector Schemes + Centrally Sponsored Schemes (Rs Crores) Allocations ought to have been made at not less than 16.6% for SCP and not less than 8.6% for TsP     (Rs Crores) Allocations made
(Rs Crores)
 Shortfall
(Rs crores) 
1014450.79  SCP Not less than 168398.83 (16.6%) 56618.50
(only 5.58%) 111780.33 
 TSP Not less than 87242.77   (8.6%) 39134.73
(only 3.86%)  48108.04
Even these provisions for SCP/TsP do not follow the correct methodology of including in SCP/TsP only outlays for schemes/programmes which exclusively benefit SC and ST individuals, families, households, habitations and institutions etc. and which will enable them to reach Equality as explained above and be liberated from their basic vulnerabilities, and instead is a result of arithmetical-statistical jugglery as in the past.
Print and electronic media, with their focus on matters like personal income tax and return of long-term capital gains, have ignored these vital aspects of the Budget pertaining to the SCs and STs; such stray and casual remarks as some of them have made are superficial and misleading.
My detailed Paper elaborating these points and also continuing neglect of Socially and Educationally Backward Classes will follow shortly.
 [My comments are only about the aspects of the Budget as they directly concern SCs and STs and do not deal with other aspects of the Budget]
03. 02. 2018
P. S. Krishnan
P. S. Krishnan, IAS (Retd)
Former Secretary to Govt. of India
Ministry of Welfare;
Member, National Monitoring Committee for
Education of SCs, STs and Persons with Disabilities,
Government of India.
Formerly,
Member, National Commission for SCs and STs
Special Commissioner for SCs and STs
Member-Secretary, National Commission for Backward Classes
Member, Expert Committee on Backward Classes
Chairman, Dr. Ambedkar Foundation Research Cell
Member, Working Group for Sanitation and Leather Workers
Advisor, Ministry of Human Resources Development, Govt. of India
Advisor (BC Welfare) with Cabinet Minister Status to
Government of Andhra Pradesh
Advisor (BC Welfare) with Cabinet Minister Status to Government of Telangana
Chairman, Sub-Group on “Perspective Planning for Development of SCs” of the Planning Commission’s Working Group on SCs in the XII Plan;
Member, Planning Comm’s Working Group on Empowerment of Scheduled Castes in XII Plan;
Member, Planning Comm’s Steering Committee on Empowerment of SCs, BCs,
Nomadic & Semi-Nomadic Tribes and VJs in XII Plan.
................................